Vertraag
Een nieuw jaar, een ander soort nieuwsbrief
Wandeling
Onze gesprekken werden langzaam
onze vragen beantwoordden we met kijken
naar de langzame wereld om ons heen
de dorpen en landerijen in de diepte
de vogels bijna verdwijnend in de hemel
we gingen zitten kijken naar deze prachtige
onverschilligheid van de wereld
naar de overbodigheid van onze vragen
Rutger Kopland, uit: Toen ik dit zag (2008)
Beste lezers,
First things first: een gelukkig nieuwjaar aan allen – het is nog januari dus het kan nog net. Ik wens jullie alles wat jullie zichzelf wensen. Mezelf wens ik een gezonde balans tussen beweging en stilte - of vertraging, of hoe je ook wilt noemen.
Voor mij wordt het een bijzonder jaar, want er verschijnt een nieuw boek van mij. Titel, cover, genre, inhoud en verschijningsdatum: daarover zal ik het hebben als de tijd rijp is. Ik voel niet meer de aandrang om om de haverklap ‘nieuws’ over mijn boek en mijn werk als auteur op de socials te delen. Ik merk dat ik als schrijver - en als mens, maar die twee vallen nagenoeg samen - meer en meer de luwte opzoek. De stilte. De vertraging. Het biedt me de rust die ik nodig heb om te doen wat ik het liefst doe: schrijven.
Dat jullie een paar maanden geen nieuwbrief van me gekregen hebben, heeft alles met dat nieuwe boek te maken. Ik zou liegen als ik zeg dat ik geen tijd had voor een nieuwsbrief. Die had ik wel. Maar ik merkte dat mezelf wat afschermen van de buitenwereld en van de onophoudelijke nieuwsstroom me goed deed.
In de rust die ik zocht en vond de voorbije maanden, heb ik ook nagedacht over het format van deze nieuwsbrief. Ik heb op korte tijd bijna vijfhonderd abonnees gekregen, en daar ben ik heel blij mee. De nieuwsbrief sloeg aan, maar ik ga vanaf nu een andere weg inslaan. ‘Mijn Week in Woorden’, zoals de titel van de nieuwsbrief luidde, bevatte veel nieuwsfeiten en meningen. Over dat laatste heb ik in de cocon van het schrijfproces veel nagedacht: we leven in een meningencircus, en daar wil ik niet elke week meer in optreden.
Ik ga me voortaan toeleggen op wat ik het liefst doe: schrijven, écht schrijven. Mijn vak beoefenen. En daar zodoende beter in worden – schrijven is en blijft een ambacht. Ik kies voortaan voor columns. Daar kan af en toe een mening in voorkomen, maar het zal vooral gaan over ‘de kleine en grote dingen van het leven die me beroeren’, wat ook boven mijn columns stond die ik een hele tijd voor De Morgen schreef.
Het zal gaan over mensen die ik op straat zie en hoor, over boeken die ik lees, over mijn nieuwe appartement dat ik eindelijk wil inrichten zodra ik klaar ben met mijn boek, over mijn ouders die ouder worden, over mijn nichtje dat volwassen wordt. Anekdotiek, denken jullie misschien, maar dat wordt het niet. Een goede column vertelt niet alleen iets over de auteur zelf, maar ook over jullie. Over ons. Over de wereld – de kleine en de grote. Columns die ontroeren, die doen nadenken, die de tijd even doen stilstaan. Dat vind ik in deze gepolariseerde tijden belangrijker dan meningen ventileren die voor nog meer verdeeldheid zorgen.
Voorlopig ga ik geen vast tijdstip benoemen waarop ik die columns uitstuur, of een vaste frequentie. Ik zal schrijven als de noodzaak zich daartoe aandient – als ik voel dat ik iets moet schrijven, en niet omdat het moet.
Ik kijk ernaar uit jullie hier weer te ontmoeten en van gedachten te wisselen.
Yours truly,
Ann
Succes met het boek Ann. Benueuwd!
Ik kijk ernaar uit!